از رفتنت دهان همه باز ...

انگار گفته بودند:

پرواز !

پر واز! 

من از عهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم : تو را دوست دارم

نه خطی نه خالی ! نه خواب و خیالی

من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمی تر از غم ندیدم

به اندازه غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد

بگوئیم با هم : تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هماواز با ما:

تو را دوست دارم تورا دوست دارم.

زنده یاد "قیصر امین پور"